Ikschrijf mijn hele leven aan het scenario

Van de film die ik al zien in de seconde voor mijn dood

Ik weet niet wie dan de regie heeft, maar als ik zelf bepalen zou

Wat ik dan nog eens terug zou zien, dan is het deze middag

Deze mooie middag met jou

- Claudia de Breij -

Nu ik al bijna op de helft ben (niet te geloven!) leek het me wel tijd voor een overzichtje. De afgelopen verslagen heb ik niet letterlijk genoemd hoe het met me gaat, maar waarschijnlijk lees je dat wel tussen de regels door: het gaat goed. Heel goed! Ik moet zeggen dat ik dat ook wel verwacht had, dat ik het hier naar mijn zin zou hebben, maar dat ik me hier zo thuis voel had ik toch niet kunnen denken. Het is eigenlijk wel bijzonder dat ik gewoon geen momenten heb, waarop ik even liever in Nederland zou zijn of dat ik mijn leuke Hollandse leventje erg mis. Nee, het bevalt me heel erg goed.

Het is genieten geblazen hier. Ondanks dat ik hier alleen ben, is er geen moment dat ik me alleen voel. Ik heb inmiddels zoveel leuke mensen leren kennen in de kerk, bij het koor, op school en daarbuiten. Mensen die oprecht geïnteresseerd zijn, mensen die mijn passie voor muziek delen, mensen die me hier erg op mijn gemak laten voelen. Zo heb ik hier in de afgelopen twee maanden echt vrienden gekregen. Vrienden die misschien minder van mij weten dan vrienden in Nederland, maar met wie ik – door hun enthousiasme en spontaniteit – echt een band opgebouwd heb. Ondanks dat je door de verschillende talen soms niet precies kunt zeggen wat je wilt, begrijpen we elkaar onmiddellijk, al is het maar door een blik of een lach. Dat is immers wereldtaal… Het zijn deze mensen die je reis zo bijzonder maken. Ze nemen je mee naar hun huis, een begrafenis of laten je de omgeving zien. En zo nemen ze jeeen beetje mee in hun dagelijkse leven. Ik merk dat deze manier van een nieuwe cultuur en land kennen me het meeste aanspreekt. Natuurlijk ga ik in de weekenden ook langs de toeristische trekpleisters, maarop deze manierontmoet je de mensen, en dat vind ik toch het gaafst. Veel van deze jonge mensen vertrekken deze weken weer naar school, wat vaak ver weg of boarding school is (waarbij ze ´s avonds en in de weekenden op school moeten blijven). Maar, zoals ik pas op mijn Ipod voorbij hoorde komen (Rowwen Heze), is het beter iets moois te verliezen, beter verliezen, dan dat je het nooit hebt gehad. Het is natuurlijk deel van het (alleen) op reis gaan. Je ontmoet bijzondere mensen, en die gaan ook weer.

Het is ook zeker genieten van de simpele dingen waar je misschien in Nederland niet zo bij stilstaat, of de tijd voor neemt. Dit kan zelfs het doen van de was zijn, als de lucht roze kleurt van het avondrood en de laatste zonnestralen op me schijnen. Of het lopen naar school, en alle schoolkinderen die je onderweg begroeten en naar je zwaaien. Het repeteren met het koor, en dan vooral het afsluitende lied waarbij we hand in hand in een kring staan, en de Afrikaanse klanken vanuit de tenen en het hart gezongen worden. Kate die je knuffelt als je het Children’s Home binnenloopt. En zo kan ik nog wel even doorgaan…

Dan de mooie middag waarmee ik dit verhaal begon. Afgelopen zondag nam Ema – die voorheen ook lesgaf op Central Lyceum, beste danser van Agona Swedru en een van m’nleuke vrienden hier – me mee naar een programma van verschillende kerken. Kerken uit verschillende dorpen en steden, die tien dagen op deze plek samenkwamen. Vandaag is de laatste dag, en dat belooft wat, want hier in Ghana zeggen ze dat het altijd gaat om het eind, niet om het begin. Ik wist niet echt goed wat ik me erbij moest voorstellen. Na tien minuutjes in de taxi kwamen we op een grote open vlakte. Wat ik daar zag was echt heel erg bijzonder. Duizend mensen in mooie zondagse outfits bij elkaar: ouderen die onder de schaduw van de boom zitten, kinderen die op blote voetjes dansen in het rode zand, slapende baby’s op moeders rug… Wow, dit is op en top Afrika! Meteen als we aankomen komt de oma van Ema (die een kerkje in het dorp Nyanoa leidt) op ons afgerend. Ze is heel blij ons te zien, en ze neemt me meteen mee om overal foto’s van te maken. Soms voelt het een beetje ongemakkelijk om als blanke zomaar iedereen op de foto te zetten, maar hier lijkt iedereen alleen maar vereerd en enthousiast. Zeker als ik, de enige blanke hier, een beetje begin te dansen op de muziek, vindt men het fantastisch en stoten mensen elkaar aan om de Obruni te zien. In het midden staat een ‘African open air church’: een vierkante overkapping van bamboe beschut met bladeren. Hier zitten de meeste mensen onder, luisterend naar de pastoor. Soms wordt er een bepaalde groep naar voren geroepen voor een ‘offering’ of wordt er flink gedanst onder begeleiding van de live band. De eerste rij is bezet door mannen en vrouwen die ‘afstuderen’ tot leider of pastoor. Helemaal gekleed in het wit inclusief sluier en kruis geeft dit een erg bijzonder beeld. De sfeer hier is erg gemoedelijk en gezellig. Op een gegeven moment worden we uitgenodigd in een van de kleine woningen aan de rand van het compound. We komen binnen in een donkere ruimte van zo’n 4 vierkante meter waar twee plastic stoelen en een pan met eten voor ons klaarstaan. Ik geloof dat ik nog nooit ergens naartoe ben geweest, zonder dat ik eten aangeboden kreeg. Hoe weinig men ook heeft, ze koken met liefde voor je. Eten koken staat hier sowieso veel meer centraal, het is echt een dagtaak voor de vrouwen (en kinderen). Maar terug naar zondagmiddag. Wat stond er deze keer op het menu? Rijst met schapenlever! Oeh, dat was even slikken (letterlijk en figuurlijk…). Maar ach, we zijn in Ghana of we zijn het niet, dus natuurlijk wel gewoon geprobeerd, en als ik niet wist wat het was, was het best oké geweest! Ik kan nog wel even doorgaan over het lieve babytje Ekua op mijn arm, de vele mensen die ik ontmoet heb en de Afrikaanse zon die alles dubbel zo mooi maakte, maar ik hoop dat de foto’s voor zich spreken!