Don't settle down and sit in one place. Move around, be nomadic. Make each day a new horizon.

Chris McCandless - Into the Wild

Nog maar acht. Nog maar 8 dagen op Afrikaanse bodem. Wat leken vijf maanden lang, en wat zijn ze omgevlogen! Iets waar ik jaren naar uit gekeken heb, als klein meisje al van droomde, maar over bleef vertellen tegen vriendinnen, is nu alweer bijna voorbij. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik een toptijd heb gehad, en het me gebracht heeft wat ik hoopte. Zoveel mensen ontmoet, bijzondere verhalen gehoord, op mooie plekken geweest, verrassende dagen gehad. Zo aan het einde zou ik eigenlijk een afsluitend verslag met conclusies moeten schrijven. Afgelopen week moest ik ook voor een interview vertellen wat ik geleerd heb, en of denk dat ik veranderd ben. Ik heb zo veel geleerd! Maar om het dan precies te omschrijven is nog best lastig. Ik denk dat ik sowieso ervaren heb, dat jealles kunt doen op eigen initiatief, en datje houding en kijk op dingen bepaalt hoe je dingen ziet.

Afgelopen week bijvoorbeeld, werd Rogger, een 11-jarige jongen uit mijn klas, opeens erg ziek. Zijn ouders waren onbereikbaar, en dus ging ik met hem mee naar het ziekenhuis. Overvolle wachtruimtes, geïmproviseerde behandelruimtes en lange wachttijden. Ghanese overheidsziekenhuizen zijn niet zoals wij dat gewend zijn. Gelukkig werd Rogger snel geholpen, nadat uit zijn bloedtest bleek dat hij malaria had. Malaria is de meest voorkomende ziekte hier in Ghana, en hoeft niet heel gevaarlijk te zijn als je er maar op tijd bij bent. Dat waren we, en dus voelde Rogger zich de volgende dag alweer een stuk beter. De sfeer in dit ziekenhuis en alles wat ik daar zag, maakte niet echt dat ik er blijer van werd. De dokters zijn hier veel minder verzorgend (ze vroegen niet aan Rogger hoe hij zich voelde, louter zijn naam en of hij verzekerd was), en de sfeer is veel harder. Door de vele patiënten en het gebrek aan genoeg voorzieningen als ziekenhuisbedden, is dit ook logisch, maar op dat moment wilde ik alleen maar dat er goed voor Rogger gezorgd werd, en was het frustrerend dat je zo lang moet wachten en ze je niks vertellen. Maar ook dit is een kant van Afrika, en toen Rogger de volgende dag naar me toe kwam, en zacht ‘Thank you, Auntie' zei, was ik alles alweer vergeten. Het zijn vaak de kleine dingen... En bovendien, als alles ‘goed' zou gaan, zou er ook geen hulp nodig zijn natuurlijk.

Nu dit avontuur er bijna op zit, en mijn langgekoesterde wens dubbel en dwars is uitgekomen, merk ik dat ik zin heb in iets nieuws. Een nieuwe horizon, zoals McCandless dat zo mooi zegt. En dat nieuws laat nietlang op zich wachten, aangezien de kriebels voor een nieuwe reisal beginnen te komen! Het is waar wat ze zeggen: ‘als je er eenmaal aan begint...' Zo wil ik komende zomer voor een maand naar de stad van de tango, de biefstuk, van Evita Peron en van nog zo veel meer: Buenos Aires! Iets totaal anders dan wat ik nu heb gedaan, maar weer lijkt het me heerlijk om er alleen op uit te gaan, en zo nieuwe mensen, culturen en plekken te ontdekken!

Maar zover is het nog niet, en dat is maar goed ook. Want ook deze week zijn er nog genoeg leuke dingen hier. Zo is Martijn hier nog een paar dagen om te filmen. Oh, wat wordt het mooi! Zoals hij zelf ook al zei: ‘niets is zo fotogeniek als Afrika'. Verder ga ik als afsluiting vrijdagmiddag gezellig een filmpje kijken met mijn lieve klas (zie foto) en zing ik dit weekend voor de laatste keer in de kerk.

Ik heb zin om weer terug te gaan, iedereen te zien, thuis te zijn en in alle leuke, nieuwe dingen die gaan komen. Maar wat ga ik het missen! De warmte (letterlijk en figuurlijk) die je hier voelt, het relaxte leven, Kelly, mijn lieve klas, iedereen van Meet Kate, en de sfeer die Ghana uitstraalt. Want hoe het echt voelt om hier te zijn, is zo moeilijk te omschrijven.Het is bijzonder om te ervaren, hoe een land dat zo verschilt van je thuisomgeving, ook echt als ‘thuis' kan worden. De mensen begroeten op straat, het boodschappen doen op de markt, het fietsen naar school, en 's avonds lekker koken en een filmpje kijken op de bank met Kelly, het is allemaal zo normaal en vertrouwd geworden. Ik ben benieuwd hoe snel het in Nederland weer zo zal zijn.

Misschien wel voor het laatstvanuit het warme Ghana, (kon ik maar een beetje meenemen, ik hoor over sneeuw en hagel?!)

Myrthe