‘Het is een gevoel dat te vergelijken is met verliefd zijn. Alles klopt: de lach, ogen, moedervlekken en stem. Zelfs haar rommelige handschrift en sokken zijn doortrokken van liefde. Zo zijn ook de armoede, modderwegen en tropische regenbuien onlosmakelijk verbonden met Afrika. Het is het hele continent, met alles erop en eraan, dat je in vervoering brengt.'

Steven van de Vijver - Afrika is besmettelijk

Zo, de elektriciteit doet het weer, (sinds gister valt de stroom zo nu en dan uit, wat is het dan donker ineens!) dus een mooi moment om na bijna twee weken weer een verslag te schrijven. Voor de meeste van jullie is de vakantie alweer voorbij, en over twee weken is mijn school hier ook weer begonnen. Wat gaat de tijd snel! Maar dat is een goed teken natuurlijk. Ik heb inmiddels weer een hoop meegemaakt...

Maandag 15 augustus. We beginnen een nieuwe week met repeteren voor het optreden wat we volgende week gaan doen tijdens ‘The Youth Week'. Dit is een jaarlijkse week, georganiseerd door de I.C.G.C. (International Central Gospel Church), de kerk bij mijn school, vijf minuten lopen van mijn huis. Tijdens deze week worden er allerlei dingen georganiseerd voor de jeugd: gospelkoren van andere kerken in de buurt worden uitgenodigd, er zijn verschillende sprekers en er is vooral veel muziek en gedans. Samen met vier vrienden gaan we ‘Book of Life' (van Nathaniel Bassey) doen. Ik speel piano. Het is 15.00 uur: de afgesproken repetitietijd. Als ik, teruggekomen van Meet Kate, gehaast aan kom, zie ik dat de kerk nog gesloten is. Niemand daar dus. Dit had ik kunnen verwachten want we zijn in Ghana, en ik heb afgesproken met Ghanese vrienden. Na tien minuutjes in de zon gewacht te hebben, komt er een jongen naar me toe. Kennith van twaalf, vertelt hij later. Hij komt om te leren drummen, en na nog even gewacht te hebben, besluit ik om naar de man met de sleutel van de kerk te gaan. Hij woont twee huizen verderop, en omdat hij mij inmiddels wel (her)kent, maakt hij de deur voor ons open en gaan we de koele kerk in. Kennith gaat meteen achter het drumstel, en het blijkt dat hij niet zomaar komt om te leren, maar het al supergoed kan! Hij wordt helemaal enthousiast als ik het keyboard haal, en we samen muziek maken. Wachten kan leuk zijn! Een half uur later komt de eerste van onze groep binnen, en als het bijna vijf uur is (twee uur later dan afgesproken) zijn we dan eindelijk klaar om te beginnen. Na een klein uurtje hebben we geen zin meer, de laatste hit gaat keihard aan, en gaan we dansen tot je niet meer kan!

19 augustus. Vandaag gaan we (Kelly en ik) naar Accra, de hoofdstad. We gaan mijn visum verlengen, en lekker cappuccino drinken (wat ik stiekem wel mis), maar we zijn vooral gekomen voor een voorstelling van Ubuntu. Ubuntu is een Nederlandse stichting, die in verschillende ontwikkelingslanden voorstellingen maakt met straatkinderen. Dit keer hebben ze een project in Ghana, en deze week spelen de kinderen ‘This is me!' op verschillende plekken in de hoofdstad, om zoveel mogelijk mensen te bereiken met hun verhaal. Dit keer komt ‘de Ghanese tijd' ons wel goed uit, omdat we door het drukke verkeer en een boze politieagent (in onze auto!) iets te laat zijn. We komen aan op een open plek in de achterbuurten van Accra. De zon schijnt op een veld vol voetballende kinderen, met daarnaast een basketbalveld dat voor vandaag is omgetoverd tot ‘stage'. We ontmoeten Marieke, theatermaakster en oprichtster van Ubuntu, en gaan tussen het publiek staan. Heel erg bijzonder om deze kids te zien stralen, ze vertellen hun eigen verhaal. Het leven van de straat. Meisjes van vijftien die vertellen dat ze moeder zijn. Je ziet dat ze trots zijn dat ze daar op het podium staan. Ze dansen en ze lachen. Marieke en de hele crew staan trots te kijken. Kippenvel!

23 augustus. Vandaag is de tweede avond van ‘The Youth Week', en staat ons optreden op het programma (eindelijk was het voor morgen gepland, maar hé, we zijn in Ghana dus wees flexibel!). Voordat het zo ver is, ga ik zitten en wordt het openingswoord gedaan. Achter me hoor ik een zacht stemmetje iets zeggen wat lijkt op: ‘Obruni, Obruni!'. Ik draai me om, en ik zie het lieve kindje (ik denk zo'n anderhalf jaar) van de sleutelman van de kerk op schoot bij een oude vrouw (ik verwacht zijn oma). Hij lacht en steekt zijn armpjes naar mij uit. Vijf minuten later ligt hij heerlijk bij me te slapen in een pikdonkere kerk, want de elektriciteit is uitgevallen. Dit is Afrika...!

Later op de avond treden we op,en het gaat supergoed! De mensen zijn erg enthousiast, waarschijnlijk mogen we aanstaande zondag nog een keer. Het is gefilmd, dus ik ga mijn best doen om een stukje op te laden.

Ik heb eigenlijk nog veel meer te vertellen, maar dat komt de volgende keer. Zo is het nog steeds erg leuk bij Meet Kate (morgen gaan we spelen met de speelparachute die ik hem meegenomen, dankzij Hermien :) ), heb ik nu een aantal keer gerepeteerd met het koor (de koorleider noemt me ‘Mik' haha) en heb ik nogal een haat-liefdeverhouding met mijn broertje.

Wordt vervolgd!