Thanks to all

One out of a million

Became one out of three

And one out of thousands in the world

Became one heart of me

Kane - Dreamer

Ondanks dat ik alleen het vliegtuig instapte, en gisteravond ook alleen weer vertrok, heeft het nooit zo gevoeld. Deze reis heb ik samen gemaakt, met alle mensen die ik hier ontmoet heb, die me meegenomen hebben in hun leven en de mensen die op bezoek kwamen. Zij hebben deze ervaring tot een onvergetelijke gemaakt, en daarom: thousand times thanks to all...

Kelly, voor alles... Van het eerste begin tot nog lang niet het eind. Je bent echt een vriendin geworden. Meet Kate all the way!

Mark, voor je humor, de eerlijke gesprekken en de sensatie tijdens het 'beveren'

Kate, voor de mooiste ogen, je inspiratie en de knuffels

Philo en Steve, voor jullie passie en inzet voor het werk dat jullie doen

Kids van Meet Kate, voor al het spelen, lachen, knuffelen en kletsen. Jullie maken Meet Kate tot de allerleukste!

Werknemers van Meet Kate, voor de gezelligheid en het lachen als we jullie computerles gaven

Mijn klas, voor jullie enthousiasme, lieve woorden, knuffels en voor dat jullie me hebben laten ervaren hoe leuk lesgeven is!

Ema, voor je enthousiasme en voor dat je me overal mee naartoe nam. Door jou heb ik Ghana echt leren kennen

Awuradwoa en Emma, voor het vele dansen, jullie zijn de leukste zussen van Swedru!

Jet, voor de gezellige maand en de mooie foto's

Ato, voor je gastvrijheid en dat je me meenam naar het koor

Daniel, voor je ongekende muzikaliteit en de inspirerende gesprekken

Albert, voor je brede lach

Anoblia, voor dat je één van de leukste Ghanese vrouwen bent die ik heb ontmoet

Hadjiah, voor dat ik me thuis voelde bij jullie in huis

Najib, voor het rondleiden door Swedru en het lachen om Hadjiah

Martijn, voor de mooiste filmpjes die ik nog heel vaak ga terugkijken

Elke, Chantal en Lies, voor het gevoel dat jullie me gaven dat het niet uitmaakt hoe ver je van elkaar weg bent, om vriendinnen te zijn

Lieve vrienden op Schilhol vanochtend, super leuk dat jullie zo vroeg op zijn gestaan en vrij hebben genomen van school om mij een warm welkom te geven. Zeker gelukt!

Papa en mama, voor dat jullie me altijd aangemoedigd hebben om te gaan, voor alle mailtjes, en dat jullie langs zijn gekomen

Iedereen die me gevolgd heeft, voor het lezen en alle leuke berichtjes en reacties. Superleuk om op de hoogte gehouden te worden van alles in Nederland

Wat heb ik gezien, geleerd, gedaan en genoten... Zoals ik begin: 'Ghana became one heart of me'. Dan sluit ik af in de taal die ik voorlopig niet meer zal spreken: Medaase Paaa! (Heel erg bedankt!)

A new horizon

Don't settle down and sit in one place. Move around, be nomadic. Make each day a new horizon.

Chris McCandless - Into the Wild

Nog maar acht. Nog maar 8 dagen op Afrikaanse bodem. Wat leken vijf maanden lang, en wat zijn ze omgevlogen! Iets waar ik jaren naar uit gekeken heb, als klein meisje al van droomde, maar over bleef vertellen tegen vriendinnen, is nu alweer bijna voorbij. Ik kan niet anders zeggen dan dat ik een toptijd heb gehad, en het me gebracht heeft wat ik hoopte. Zoveel mensen ontmoet, bijzondere verhalen gehoord, op mooie plekken geweest, verrassende dagen gehad. Zo aan het einde zou ik eigenlijk een afsluitend verslag met conclusies moeten schrijven. Afgelopen week moest ik ook voor een interview vertellen wat ik geleerd heb, en of denk dat ik veranderd ben. Ik heb zo veel geleerd! Maar om het dan precies te omschrijven is nog best lastig. Ik denk dat ik sowieso ervaren heb, dat jealles kunt doen op eigen initiatief, en datje houding en kijk op dingen bepaalt hoe je dingen ziet.

Afgelopen week bijvoorbeeld, werd Rogger, een 11-jarige jongen uit mijn klas, opeens erg ziek. Zijn ouders waren onbereikbaar, en dus ging ik met hem mee naar het ziekenhuis. Overvolle wachtruimtes, geïmproviseerde behandelruimtes en lange wachttijden. Ghanese overheidsziekenhuizen zijn niet zoals wij dat gewend zijn. Gelukkig werd Rogger snel geholpen, nadat uit zijn bloedtest bleek dat hij malaria had. Malaria is de meest voorkomende ziekte hier in Ghana, en hoeft niet heel gevaarlijk te zijn als je er maar op tijd bij bent. Dat waren we, en dus voelde Rogger zich de volgende dag alweer een stuk beter. De sfeer in dit ziekenhuis en alles wat ik daar zag, maakte niet echt dat ik er blijer van werd. De dokters zijn hier veel minder verzorgend (ze vroegen niet aan Rogger hoe hij zich voelde, louter zijn naam en of hij verzekerd was), en de sfeer is veel harder. Door de vele patiënten en het gebrek aan genoeg voorzieningen als ziekenhuisbedden, is dit ook logisch, maar op dat moment wilde ik alleen maar dat er goed voor Rogger gezorgd werd, en was het frustrerend dat je zo lang moet wachten en ze je niks vertellen. Maar ook dit is een kant van Afrika, en toen Rogger de volgende dag naar me toe kwam, en zacht ‘Thank you, Auntie' zei, was ik alles alweer vergeten. Het zijn vaak de kleine dingen... En bovendien, als alles ‘goed' zou gaan, zou er ook geen hulp nodig zijn natuurlijk.

Nu dit avontuur er bijna op zit, en mijn langgekoesterde wens dubbel en dwars is uitgekomen, merk ik dat ik zin heb in iets nieuws. Een nieuwe horizon, zoals McCandless dat zo mooi zegt. En dat nieuws laat nietlang op zich wachten, aangezien de kriebels voor een nieuwe reisal beginnen te komen! Het is waar wat ze zeggen: ‘als je er eenmaal aan begint...' Zo wil ik komende zomer voor een maand naar de stad van de tango, de biefstuk, van Evita Peron en van nog zo veel meer: Buenos Aires! Iets totaal anders dan wat ik nu heb gedaan, maar weer lijkt het me heerlijk om er alleen op uit te gaan, en zo nieuwe mensen, culturen en plekken te ontdekken!

Maar zover is het nog niet, en dat is maar goed ook. Want ook deze week zijn er nog genoeg leuke dingen hier. Zo is Martijn hier nog een paar dagen om te filmen. Oh, wat wordt het mooi! Zoals hij zelf ook al zei: ‘niets is zo fotogeniek als Afrika'. Verder ga ik als afsluiting vrijdagmiddag gezellig een filmpje kijken met mijn lieve klas (zie foto) en zing ik dit weekend voor de laatste keer in de kerk.

Ik heb zin om weer terug te gaan, iedereen te zien, thuis te zijn en in alle leuke, nieuwe dingen die gaan komen. Maar wat ga ik het missen! De warmte (letterlijk en figuurlijk) die je hier voelt, het relaxte leven, Kelly, mijn lieve klas, iedereen van Meet Kate, en de sfeer die Ghana uitstraalt. Want hoe het echt voelt om hier te zijn, is zo moeilijk te omschrijven.Het is bijzonder om te ervaren, hoe een land dat zo verschilt van je thuisomgeving, ook echt als ‘thuis' kan worden. De mensen begroeten op straat, het boodschappen doen op de markt, het fietsen naar school, en 's avonds lekker koken en een filmpje kijken op de bank met Kelly, het is allemaal zo normaal en vertrouwd geworden. Ik ben benieuwd hoe snel het in Nederland weer zo zal zijn.

Misschien wel voor het laatstvanuit het warme Ghana, (kon ik maar een beetje meenemen, ik hoor over sneeuw en hagel?!)

Myrthe

Like nobody else

Find that thing that makes you like nobody else

Uit: P.S. I love you

Zoals beloofd nog even terug in de tijd. Alweer drie weken geleden kwamen mijn ouders en broertje aan op het vliegveld in Accra. Ook al was het laat in de avond, het was nog erg druk op de luchthaven. Toch was het niet moeilijk om elkaar te vinden tussen alle donkere mensen. Dat is dan weer een voordeel van in de minderheid zijn. Het was heel leuk om elkaar weer te zien, en meteen even bij te kletsen. Wat gek dat twee werelden nu samen komen! Ik heb hier in Ghana echt mijn eigen leventje gekregen, en dan voelt het heel gek maar ook bijzonder dat je nu door dezelfde straten loopt en op dezelfde plekken bent, met de mensen die bij uitstek bij dat ´oude´ leventje horen: papa, mama en Rens.

In de auto op weg naar het hotel voor de eerste overnachting kwamen me meteen volop in het Afrikaanse leven. Ook al was het pikdonker (er is hier nauwelijks straatverlichting) zag je nog genoeg bedrijvigheid op de weg. Letterlijk op de weg, want vanuit de auto koop je gemakkelijk even een brood of wat water, de verkopers lopen namelijk dwars door al het verkeer heen. Misschien ook iets voor in NL, als alle bedrijfslui in de file staan op weg naar huis?

De eerste dagen verbleven we in my hometown, Agona Swedru. En daar was vrijdag natuurlijk al meteen mijn verjaardag, die goed begon met een hoop lieve kaartjes vanuit Nederland. Superleuk dat jullie er allemaal aan gedacht hebben, gaf me toch zelfs in Ghana een verjaardagsgevoel. :) Verder even langs school geweest waar alle kids meteen op me af stormden. Leuk om dit alvast even aan papa te laten zien. Toen op weg naar Kelly´s huis, waar we inmiddels voor mijn laatste zes weken samenwonen, erg gezellig! Tien Hollanders bij elkaar op het - met vlaggetjes versierde - dakterras met lekkere hapjes. Zo is jarig zijn wel heel erg leuk, en maakt het niet uit waar je het viert. ´s Avonds lekker met z´n allen gaan eten en zo zat de dag waarop ik negentien werd er alweer op!

De komende dagen zijn we natuurlijk nog naar de kerk geweest, waar ik meteen m´n vrienden en mensen van het koor kon voorstellen. Twee vrienden uit Accra waren zelfs speciaal voor mijn verjaardag dit weekend terug naar Swedru gekomen, superleuk! Verder zijn we natuurlijk naar Meet Kate geweest en hebben we vooral veel gerelaxt. Even vakantie is ook fijn! Ik denk dat het straks als ik weer terug ben, ook heel fijn is dat ze alles nu gezien hebben, want het is zo moeilijk je er een voorstelling van te maken! Zoals wij zelf vaak zeggen: je moet Afrika echt ervaren, ruiken en voelen...

Inmiddels zijn we alweer een aantal weken verder, en is mijn laatste maand alweer bijna ingegaan. Het aftellen is begonnen! Van de ene kant heb ik heel veel zin om bij te kletsen met lieve vrienden, voor de kachel televisie te kijken, te shoppen en lekker te eten, maar ik ga alles en iedereen hier wel missen! Ik heb de afgelopen maanden zoveel mensen ontmoet en met zoveel mensen gesproken, dat je beseft dat iedereen een verhaal heeft. Dat is natuurlijk niet alleen in Ghana of Nederland zo, maar overal in de wereld. Ik denk dat dit een groot goed is van alleen op reis zijn, je moét je wel openstellen voor anderen. Zo kom je in gesprek met jong en oud, arm en rijk en dan kom je er weer achter dat iedereen zijn eigen verhaal heeft. Zo is mijn klas op het ene moment ‘gewoon' een groep kinderen, terwijl het op het andere moment bijvoorbeeld Michael is, die zijn vader verloren heeft en die door zijn analfabete familie niet kan lezen en schrijven. Of Obed, die iedere dag minstens een uur moet lopen om naar school te gaan, geen lunchgeld meekrijgt, maar zo intelligent en leergierig is. Soms denk je wel even dat alles om jou draait, maar eigenlijk ben je maar een heel klein schakeltje van het grotere geheel. De wereldbevolking is net over de 7 miljard heen. 7.000.000.000 verschillende mensen, met verschillende dromen, ambities en karakters... Dat is toch bijzonder? Zoals ik dit verslag begin: ‘Find that thing that makes you like nobody else'!

Dus nog even volop genieten hier, (met nog meer bezoek:deze week de moeder van Kelly, en daarnakomt MartijnMelis twee weken filmen voor eennieuw project voor Meet Kate NL!)en dan in NL aan de slag met ook weer nieuwe en uitdagingen dingen! Zo word ik voorzitter NL van Meet Kate, ga ik werken op het Commanderij College en ga ik de kindercast van de Sound of Music die in november in de Eendracht uigevoerd wordt, begeleiden. Genoeg leuks om naar uit te kijken dus...

Tot de zon komt

Ik ga zingen tot de zon komt

Tot de zon me achterhaalt

Zingen tot de zon komt

Tot ´ie straalt

Origineel: Lopen tot de zon komt - Acda & de Munnik

Vrijdag 14 oktober: vandaag ging het anders voordat ik 's avonds wegging. Dit keer hoefde ik niet aan mijn gastmoeder Hadjiah te vragen tót hoe laat ik thuis mocht komen, maar vanáf hoe laat ik thuis kon komen. We hadden namelijk die nacht een ‘All Night Rehearsal' met het gospelkoor. Van 21.00 uur tot ‘daybreak' (zo'n acht uur) de nacht door zingen, muziek maken, samen eten en vooral heel veel lachen. Door dit soort avonden leer je elkaar goed kennen, en kom je erachter dat ik toch geluk heb gehad, dat ik in zo'n leuke groep terecht ben gekomen. Mensen die me ophalen omdat het al donker is, en ook weer netjes naar huis brengen, mensen die me opbellen nadat ik een solo heb gezongen om te zeggen dat ze zo blij zijn dat ik er ben... Ik had het van te voren nooit gedacht, maar het koor, de kerk en alles wat daarbij hoort is echt één van de gaafste dingen van mijn tijd hier!

Iets anders wat heel erg bijzonder blijft een onderdeel van uit te maken, is stichting Meet Kate. De afgelopen weken was ik hier vaak na het lesgeven op de school te vinden. Het Meet Kate Children's Home. Een plek inmiddels al zo'n zestig kinderen iedere dag gebracht en opgehaald worden om - als de ouders werken - lekker te eten, spelenderwijs voorbereid te worden op de basisschool en een middagdutje te doen. Het is een plek waar een tiental lokale mensen werken als kokkin, wasvrouw, huismoeder of leraar. Waar vier honden voor de nodige huiselijke gezelligheid zorgen. En het is bovenal een huis waar tweeëntwintig kinderen wonen. Kinderen met verschillende achtergronden, karakters en leeftijden, maar die ook weer zo hetzelfde zijn, doordat ze iedere dag onder hetzelfde veilige dak in slaap vallen. Wanneer je het Children's Home binnenkomt, merk je meteen dat iedereen trots is op deze plek. Trots op het mooie gebouw en de voorzieningen die er zijn, op de kinderen die helemaal niet zielig maar slim en vrolijk zijn, en op de werknemers en staff, die er alles aan doen om alles zo goed mogelijk te laten verlopen. Zo vertrekt Secretaris Steve, midden in de nacht naar Accra, om te zorgen dat de container eindelijk ingevoerd kan worden, heeft directrice Philo het beste voor met iedereen, en blijft oprichtster Kelly maar enthousiast vertellen over wat we hier doen, ook al zit het soms even tegen. Hier zit passie achter. En het is heel gaaf om dat te ervaren.

Een perfect voorbeeld van de kracht van Meet Kate is de 10-jarige Abena. Doordat zij vroeger veel heeft moeten werken, heeft ze een leerachterstand opgelopen, die ze inmiddels al bijna helemaal ingehaald heeft. Door bijles van leraar Henrietta, maar zeker ook door haar doorzettingsvermogen en interesse gaat ze met sprongen vooruit. Van P2 binnen twee schoolweken al naar de volgende klas, en ook helpt ze de jongere kinderen met Engelse les. Dat ze het naar haar zin heeft in het Children's Home, blijkt wel uit de schoolopdracht waarin ze over zichzelf moest schrijven. Zo antwoordde ze op de vraag waar ze vandaan kwam met: ‘I come from the Meet Kate Foundation'. Dit geeft wel aan dat de kinderen zich hier echt thuis voelen. We zijn, zoals oprichtster Kelly de Vries ook zei, één familie, en dat voel je!

Bedankt voor alle leuke berichtjes en felicitaties, allemaal! Superleuk om zo ver weg toch zoveel kaartjes te krijgen. Ik beloof dat het volgende verhaal niet zo lang op zich laat wachten, ik heb nog genoeg te vertellen over het bezoek van mijn ouders hier (inclusief mijn verjaardag) en over waarom ik hier nog helemaal niet weg wil!

Wereldvrienden

Ikschrijf mijn hele leven aan het scenario

Van de film die ik al zien in de seconde voor mijn dood

Ik weet niet wie dan de regie heeft, maar als ik zelf bepalen zou

Wat ik dan nog eens terug zou zien, dan is het deze middag

Deze mooie middag met jou

- Claudia de Breij -

Nu ik al bijna op de helft ben (niet te geloven!) leek het me wel tijd voor een overzichtje. De afgelopen verslagen heb ik niet letterlijk genoemd hoe het met me gaat, maar waarschijnlijk lees je dat wel tussen de regels door: het gaat goed. Heel goed! Ik moet zeggen dat ik dat ook wel verwacht had, dat ik het hier naar mijn zin zou hebben, maar dat ik me hier zo thuis voel had ik toch niet kunnen denken. Het is eigenlijk wel bijzonder dat ik gewoon geen momenten heb, waarop ik even liever in Nederland zou zijn of dat ik mijn leuke Hollandse leventje erg mis. Nee, het bevalt me heel erg goed.

Het is genieten geblazen hier. Ondanks dat ik hier alleen ben, is er geen moment dat ik me alleen voel. Ik heb inmiddels zoveel leuke mensen leren kennen in de kerk, bij het koor, op school en daarbuiten. Mensen die oprecht geïnteresseerd zijn, mensen die mijn passie voor muziek delen, mensen die me hier erg op mijn gemak laten voelen. Zo heb ik hier in de afgelopen twee maanden echt vrienden gekregen. Vrienden die misschien minder van mij weten dan vrienden in Nederland, maar met wie ik – door hun enthousiasme en spontaniteit – echt een band opgebouwd heb. Ondanks dat je door de verschillende talen soms niet precies kunt zeggen wat je wilt, begrijpen we elkaar onmiddellijk, al is het maar door een blik of een lach. Dat is immers wereldtaal… Het zijn deze mensen die je reis zo bijzonder maken. Ze nemen je mee naar hun huis, een begrafenis of laten je de omgeving zien. En zo nemen ze jeeen beetje mee in hun dagelijkse leven. Ik merk dat deze manier van een nieuwe cultuur en land kennen me het meeste aanspreekt. Natuurlijk ga ik in de weekenden ook langs de toeristische trekpleisters, maarop deze manierontmoet je de mensen, en dat vind ik toch het gaafst. Veel van deze jonge mensen vertrekken deze weken weer naar school, wat vaak ver weg of boarding school is (waarbij ze ´s avonds en in de weekenden op school moeten blijven). Maar, zoals ik pas op mijn Ipod voorbij hoorde komen (Rowwen Heze), is het beter iets moois te verliezen, beter verliezen, dan dat je het nooit hebt gehad. Het is natuurlijk deel van het (alleen) op reis gaan. Je ontmoet bijzondere mensen, en die gaan ook weer.

Het is ook zeker genieten van de simpele dingen waar je misschien in Nederland niet zo bij stilstaat, of de tijd voor neemt. Dit kan zelfs het doen van de was zijn, als de lucht roze kleurt van het avondrood en de laatste zonnestralen op me schijnen. Of het lopen naar school, en alle schoolkinderen die je onderweg begroeten en naar je zwaaien. Het repeteren met het koor, en dan vooral het afsluitende lied waarbij we hand in hand in een kring staan, en de Afrikaanse klanken vanuit de tenen en het hart gezongen worden. Kate die je knuffelt als je het Children’s Home binnenloopt. En zo kan ik nog wel even doorgaan…

Dan de mooie middag waarmee ik dit verhaal begon. Afgelopen zondag nam Ema – die voorheen ook lesgaf op Central Lyceum, beste danser van Agona Swedru en een van m’nleuke vrienden hier – me mee naar een programma van verschillende kerken. Kerken uit verschillende dorpen en steden, die tien dagen op deze plek samenkwamen. Vandaag is de laatste dag, en dat belooft wat, want hier in Ghana zeggen ze dat het altijd gaat om het eind, niet om het begin. Ik wist niet echt goed wat ik me erbij moest voorstellen. Na tien minuutjes in de taxi kwamen we op een grote open vlakte. Wat ik daar zag was echt heel erg bijzonder. Duizend mensen in mooie zondagse outfits bij elkaar: ouderen die onder de schaduw van de boom zitten, kinderen die op blote voetjes dansen in het rode zand, slapende baby’s op moeders rug… Wow, dit is op en top Afrika! Meteen als we aankomen komt de oma van Ema (die een kerkje in het dorp Nyanoa leidt) op ons afgerend. Ze is heel blij ons te zien, en ze neemt me meteen mee om overal foto’s van te maken. Soms voelt het een beetje ongemakkelijk om als blanke zomaar iedereen op de foto te zetten, maar hier lijkt iedereen alleen maar vereerd en enthousiast. Zeker als ik, de enige blanke hier, een beetje begin te dansen op de muziek, vindt men het fantastisch en stoten mensen elkaar aan om de Obruni te zien. In het midden staat een ‘African open air church’: een vierkante overkapping van bamboe beschut met bladeren. Hier zitten de meeste mensen onder, luisterend naar de pastoor. Soms wordt er een bepaalde groep naar voren geroepen voor een ‘offering’ of wordt er flink gedanst onder begeleiding van de live band. De eerste rij is bezet door mannen en vrouwen die ‘afstuderen’ tot leider of pastoor. Helemaal gekleed in het wit inclusief sluier en kruis geeft dit een erg bijzonder beeld. De sfeer hier is erg gemoedelijk en gezellig. Op een gegeven moment worden we uitgenodigd in een van de kleine woningen aan de rand van het compound. We komen binnen in een donkere ruimte van zo’n 4 vierkante meter waar twee plastic stoelen en een pan met eten voor ons klaarstaan. Ik geloof dat ik nog nooit ergens naartoe ben geweest, zonder dat ik eten aangeboden kreeg. Hoe weinig men ook heeft, ze koken met liefde voor je. Eten koken staat hier sowieso veel meer centraal, het is echt een dagtaak voor de vrouwen (en kinderen). Maar terug naar zondagmiddag. Wat stond er deze keer op het menu? Rijst met schapenlever! Oeh, dat was even slikken (letterlijk en figuurlijk…). Maar ach, we zijn in Ghana of we zijn het niet, dus natuurlijk wel gewoon geprobeerd, en als ik niet wist wat het was, was het best oké geweest! Ik kan nog wel even doorgaan over het lieve babytje Ekua op mijn arm, de vele mensen die ik ontmoet heb en de Afrikaanse zon die alles dubbel zo mooi maakte, maar ik hoop dat de foto’s voor zich spreken!

Your time to shine

The pressure is on
You feel it
But you've got it all
Believe it

Today's your day
I feel it
You paved the way
Believe it

Waka Waka - Shakira

Moe maar voldaan kruip ik weer even achter mijn laptop om jullie te vertellen hoe ´n leuke dag ik vandaag gehad heb. Of eigenlijk moet ik zeggen: wat voor leuke week! Deze week was namelijk mijn eerste echte voor de klas. Officieel begonnen de scholen afgelopen week, dus maandagochtend om stipt acht uur stapte ik de school binnen, waar ik tot mijn verbazing alleen maar drie leraren tegenkwam. Geen kind te bekennen. Wat bleek: de kinderen blijven gewoon nog een weekje extra thuis. Natuurlijk, ik ben in Ghana, dus stiekem had ik kunnen weten, dat het niet zo gaat zoals het gepland staat. Geen probleem, dan gewoon nog een weekje extra naar Meet Kate!

Maar inmiddels zit mijn eerste schoolweek er dus op, en dat is een meteen een sprong in het diepe! Ik geef les op ‘Central Lyceum', een private primary school. Het is een vrij kleine school, met klassen vanaf Nursery en Kindergarten (peuterspeelzaal en creche) tot P5 (groep 7). P2 en P3 (groep 4 en 5) delen een klaslokaal, en datzelfde geldt voor P4 en P5. Dus opnieuw kwam ik op maandagochtend op school (dit keer met kinderen, dus een stuk gezelliger) en liep ik naar de Headmaster. Hij vertelde me, dat er op het moment nog niet genoeg leraren zijn, omdat er een aantal naar de universiteit zijn vertrokken. Of ik dus meteen alleen voor de klas wilde, en niet ééntje, maar gelijk P2 en P3 samen! Och, ik kwam hier voor uitdagingen, dus waarom niet? Vanaf nu heb ik er nog een naam bij: Auntie Ekwia. Dit hoor ik dan ook de héle dag door. Vooral maandag en dinsdag was het flink improviseren, omdat de lesgeefboeken zoek waren. Meteen zijn de rollen omgedraaid: kinderen die vragen of ze naar de wc mogen, huiswerk geven in plaats van maken, en alle dagen netjes beginnen met de datum op het bord schrijven. Wanneer ik ze een opdracht gegeven heb, en hun schriftjes nakijk, zijn ze helemaal trots als er ‘'well done!' of ‘excellent' bijstaat. ‘Look look, what Auntie wrote down for me!'Het zijn deze kleine dingetjes die het zo leuk maken... J

Vandaag sloten we de week af met een flink potje voetbal. Na de lunch wisselde ik mijn slippers voor sneakers en deed ik een PSV shirt uit Holland aan. ‘Are you going to play, Auntie?', de kinderen vonden het helemaal stoer. Na een warming-up vormden we teams, als eerst de meiden. Leuk om te zien hoe enthousiast iedereen wordt van voetbal. Jongens waar ik deze week zo streng tegen was in de klas, moedigden ons nu volop aan. En toen was mijn ‘moment of fame' daar. Ik scoorde! Kun je het geloven? Ik heb niks met voetbal, maar dít is dus waarom alle jongens dromen van een voetbalcarrière! Zo'n vijftig kwamen gillen en joelend op me afgerend: ‘Auntie! Auntie! Auntie!' Ik viel bijna om van alle knuffels en high-fives. Heerlijk! Wil je ons sterrenteam ontmoeten? Kijk dan even bij mijn foto's!

Hallelujah

'Tell me and I will forget, show me and I will remember, involve me and I'll understand'

- Confucius -

Iedere zondagochtend hetzelfde ritueel. Vanaf zes uur in de morgen word je gewekt (inmiddels slaap ik er steeds beter doorheen) door trompet- en drumgeluiden en luidruchtige mensen. Helemaal uitgedost - de ene keer nog mooier dan de andere - vertrekt men naar de kerk. Rond half negen loop ik in mijn letterlijk zondagse outfit richting de kerk. Vanuit mijn huis is dat nog geen vijf minuutjes lopen, en toch passeer ik onderweg nog een andere kerk. Het blijft een uitdaging om op mijn hoge hakken de zanderige paden vol hobbels en stenen, en het wiebelige bruggetje te bewandelen, maar je moet er iets voor over hebben natuurlijk. Wanneer ik iets over half negen de kerk binnenkom, komen er meteen mensen naar me toe, die me een plek aanwijzen. Inmiddels weten ze dat ik meedoe met het koor, en dus ook bij hen vooraan in de kerk zit. Ik leg mijn tasje op mijn stoel - ze hebben hier geen houten banken, maar plastic stoelen - en ik ga het komende half uur niet meer zitten.

Het begin van de dienst bestaat namelijk vooral uit zangerige gebeden: de zogenaamde ‘worships.' Hierbij gaat het niet om het mooie zingen, maar vooral om het zo hard en overtuigend mogelijk meedoen. Deze worden gevolgd door de ´blessings.' Meestal is het moeilijk om nu stil te blijven staan, dus dans en klap ik mee. Er zijn ook mensen die hun geloof uiten door op de grond te gaan liggen (met gestrekte armen en benen liggen ze minuten lang op de grond, want dan staan ze het dichtst in contact met God) of door de kerk te gaan rennen met hun zakdoekje zwaaiend in de lucht. Wat ook geregeld voorkomt, is dat de pastoor mensen oproept om naar het altaar te komen. Vervolgens legt hij zijn hand opiemands voorhoofd, waarna iedere man of vrouw achterover valt. Voor het geval dat iemand helemaal buiten westen raakt, staan er altijd twee mensen om te persoon op te vallen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit of de mensen nu vallen omdat de pastoor ze hard richting de grond duwt, of omdat ze werkelijk ‘in trance' raken. Volgens de mensen hier is het natuurlijk het laatste. Ze zijn hier ook erg overtuigd van de kracht van zwarte magie. Jonge kinderen die door een boze geest vergiftigd zouden zijn, maar genezen kunnen worden door een bepaalde olie, het komt hier allemaal voor. Het is in ieder geval bijzonder om dit onderdeel van de Ghanese cultuur mee te maken, en te zien hoe de mensen er helemaal in opgaan.

Wat ook bijzonder was: vandaag ben iknaar het dorp 'Nyanoa' geweest.'The village life' is echt heel anders en veel primitiever dan hier in Swedru. Dit is Afrika zoals je (ik in ieder geval) het verwacht: overal kippen en geiten, kleine hutjes en kinderen die zichzelf wassen in de rivier. De mensen reageren bijvoorbeeldook anders op een blanke, oprechtervoor mijn gevoel. Ik heb weer wat mooie foto'skunnen maken. :)

Fijn weekend allemaal, ik hoef in ieder geval niet te klagen: ga(weer)met het Meet Kate team (Kelly, Mark en Jet, fotografe diede komende maand een fotoreportage gaat maken) naar Kokrobite Beach... :)

Amen!

Vlinders

‘Het is een gevoel dat te vergelijken is met verliefd zijn. Alles klopt: de lach, ogen, moedervlekken en stem. Zelfs haar rommelige handschrift en sokken zijn doortrokken van liefde. Zo zijn ook de armoede, modderwegen en tropische regenbuien onlosmakelijk verbonden met Afrika. Het is het hele continent, met alles erop en eraan, dat je in vervoering brengt.'

Steven van de Vijver - Afrika is besmettelijk

Zo, de elektriciteit doet het weer, (sinds gister valt de stroom zo nu en dan uit, wat is het dan donker ineens!) dus een mooi moment om na bijna twee weken weer een verslag te schrijven. Voor de meeste van jullie is de vakantie alweer voorbij, en over twee weken is mijn school hier ook weer begonnen. Wat gaat de tijd snel! Maar dat is een goed teken natuurlijk. Ik heb inmiddels weer een hoop meegemaakt...

Maandag 15 augustus. We beginnen een nieuwe week met repeteren voor het optreden wat we volgende week gaan doen tijdens ‘The Youth Week'. Dit is een jaarlijkse week, georganiseerd door de I.C.G.C. (International Central Gospel Church), de kerk bij mijn school, vijf minuten lopen van mijn huis. Tijdens deze week worden er allerlei dingen georganiseerd voor de jeugd: gospelkoren van andere kerken in de buurt worden uitgenodigd, er zijn verschillende sprekers en er is vooral veel muziek en gedans. Samen met vier vrienden gaan we ‘Book of Life' (van Nathaniel Bassey) doen. Ik speel piano. Het is 15.00 uur: de afgesproken repetitietijd. Als ik, teruggekomen van Meet Kate, gehaast aan kom, zie ik dat de kerk nog gesloten is. Niemand daar dus. Dit had ik kunnen verwachten want we zijn in Ghana, en ik heb afgesproken met Ghanese vrienden. Na tien minuutjes in de zon gewacht te hebben, komt er een jongen naar me toe. Kennith van twaalf, vertelt hij later. Hij komt om te leren drummen, en na nog even gewacht te hebben, besluit ik om naar de man met de sleutel van de kerk te gaan. Hij woont twee huizen verderop, en omdat hij mij inmiddels wel (her)kent, maakt hij de deur voor ons open en gaan we de koele kerk in. Kennith gaat meteen achter het drumstel, en het blijkt dat hij niet zomaar komt om te leren, maar het al supergoed kan! Hij wordt helemaal enthousiast als ik het keyboard haal, en we samen muziek maken. Wachten kan leuk zijn! Een half uur later komt de eerste van onze groep binnen, en als het bijna vijf uur is (twee uur later dan afgesproken) zijn we dan eindelijk klaar om te beginnen. Na een klein uurtje hebben we geen zin meer, de laatste hit gaat keihard aan, en gaan we dansen tot je niet meer kan!

19 augustus. Vandaag gaan we (Kelly en ik) naar Accra, de hoofdstad. We gaan mijn visum verlengen, en lekker cappuccino drinken (wat ik stiekem wel mis), maar we zijn vooral gekomen voor een voorstelling van Ubuntu. Ubuntu is een Nederlandse stichting, die in verschillende ontwikkelingslanden voorstellingen maakt met straatkinderen. Dit keer hebben ze een project in Ghana, en deze week spelen de kinderen ‘This is me!' op verschillende plekken in de hoofdstad, om zoveel mogelijk mensen te bereiken met hun verhaal. Dit keer komt ‘de Ghanese tijd' ons wel goed uit, omdat we door het drukke verkeer en een boze politieagent (in onze auto!) iets te laat zijn. We komen aan op een open plek in de achterbuurten van Accra. De zon schijnt op een veld vol voetballende kinderen, met daarnaast een basketbalveld dat voor vandaag is omgetoverd tot ‘stage'. We ontmoeten Marieke, theatermaakster en oprichtster van Ubuntu, en gaan tussen het publiek staan. Heel erg bijzonder om deze kids te zien stralen, ze vertellen hun eigen verhaal. Het leven van de straat. Meisjes van vijftien die vertellen dat ze moeder zijn. Je ziet dat ze trots zijn dat ze daar op het podium staan. Ze dansen en ze lachen. Marieke en de hele crew staan trots te kijken. Kippenvel!

23 augustus. Vandaag is de tweede avond van ‘The Youth Week', en staat ons optreden op het programma (eindelijk was het voor morgen gepland, maar hé, we zijn in Ghana dus wees flexibel!). Voordat het zo ver is, ga ik zitten en wordt het openingswoord gedaan. Achter me hoor ik een zacht stemmetje iets zeggen wat lijkt op: ‘Obruni, Obruni!'. Ik draai me om, en ik zie het lieve kindje (ik denk zo'n anderhalf jaar) van de sleutelman van de kerk op schoot bij een oude vrouw (ik verwacht zijn oma). Hij lacht en steekt zijn armpjes naar mij uit. Vijf minuten later ligt hij heerlijk bij me te slapen in een pikdonkere kerk, want de elektriciteit is uitgevallen. Dit is Afrika...!

Later op de avond treden we op,en het gaat supergoed! De mensen zijn erg enthousiast, waarschijnlijk mogen we aanstaande zondag nog een keer. Het is gefilmd, dus ik ga mijn best doen om een stukje op te laden.

Ik heb eigenlijk nog veel meer te vertellen, maar dat komt de volgende keer. Zo is het nog steeds erg leuk bij Meet Kate (morgen gaan we spelen met de speelparachute die ik hem meegenomen, dankzij Hermien :) ), heb ik nu een aantal keer gerepeteerd met het koor (de koorleider noemt me ‘Mik' haha) en heb ik nogal een haat-liefdeverhouding met mijn broertje.

Wordt vervolgd!