'Tell me and I will forget, show me and I will remember, involve me and I'll understand'

- Confucius -

Iedere zondagochtend hetzelfde ritueel. Vanaf zes uur in de morgen word je gewekt (inmiddels slaap ik er steeds beter doorheen) door trompet- en drumgeluiden en luidruchtige mensen. Helemaal uitgedost - de ene keer nog mooier dan de andere - vertrekt men naar de kerk. Rond half negen loop ik in mijn letterlijk zondagse outfit richting de kerk. Vanuit mijn huis is dat nog geen vijf minuutjes lopen, en toch passeer ik onderweg nog een andere kerk. Het blijft een uitdaging om op mijn hoge hakken de zanderige paden vol hobbels en stenen, en het wiebelige bruggetje te bewandelen, maar je moet er iets voor over hebben natuurlijk. Wanneer ik iets over half negen de kerk binnenkom, komen er meteen mensen naar me toe, die me een plek aanwijzen. Inmiddels weten ze dat ik meedoe met het koor, en dus ook bij hen vooraan in de kerk zit. Ik leg mijn tasje op mijn stoel - ze hebben hier geen houten banken, maar plastic stoelen - en ik ga het komende half uur niet meer zitten.

Het begin van de dienst bestaat namelijk vooral uit zangerige gebeden: de zogenaamde ‘worships.' Hierbij gaat het niet om het mooie zingen, maar vooral om het zo hard en overtuigend mogelijk meedoen. Deze worden gevolgd door de ´blessings.' Meestal is het moeilijk om nu stil te blijven staan, dus dans en klap ik mee. Er zijn ook mensen die hun geloof uiten door op de grond te gaan liggen (met gestrekte armen en benen liggen ze minuten lang op de grond, want dan staan ze het dichtst in contact met God) of door de kerk te gaan rennen met hun zakdoekje zwaaiend in de lucht. Wat ook geregeld voorkomt, is dat de pastoor mensen oproept om naar het altaar te komen. Vervolgens legt hij zijn hand opiemands voorhoofd, waarna iedere man of vrouw achterover valt. Voor het geval dat iemand helemaal buiten westen raakt, staan er altijd twee mensen om te persoon op te vallen. Ik ben er nog steeds niet helemaal uit of de mensen nu vallen omdat de pastoor ze hard richting de grond duwt, of omdat ze werkelijk ‘in trance' raken. Volgens de mensen hier is het natuurlijk het laatste. Ze zijn hier ook erg overtuigd van de kracht van zwarte magie. Jonge kinderen die door een boze geest vergiftigd zouden zijn, maar genezen kunnen worden door een bepaalde olie, het komt hier allemaal voor. Het is in ieder geval bijzonder om dit onderdeel van de Ghanese cultuur mee te maken, en te zien hoe de mensen er helemaal in opgaan.

Wat ook bijzonder was: vandaag ben iknaar het dorp 'Nyanoa' geweest.'The village life' is echt heel anders en veel primitiever dan hier in Swedru. Dit is Afrika zoals je (ik in ieder geval) het verwacht: overal kippen en geiten, kleine hutjes en kinderen die zichzelf wassen in de rivier. De mensen reageren bijvoorbeeldook anders op een blanke, oprechtervoor mijn gevoel. Ik heb weer wat mooie foto'skunnen maken. :)

Fijn weekend allemaal, ik hoef in ieder geval niet te klagen: ga(weer)met het Meet Kate team (Kelly, Mark en Jet, fotografe diede komende maand een fotoreportage gaat maken) naar Kokrobite Beach... :)

Amen!