Ik verzamel mooie momenten

Ik verzamel mooie momenten – Herman Brood

Mooie momenten. Iedereen geeft me het goede advies dat ik die vooral moet onthouden en in me op moet nemen. De afgelopen weken is me dat al goed gelukt. Voor de zekerheid dan ook maar meteen opslaan, en dan kunnen jullie er ook meteen van meegenieten. Twee vliegen in één klap.

‘Bestaan zeemeerminnen echt?´ Efia, een meisje van een jaar of tien, zit naast me en is niet zo verlegen als de meeste meisjes van haar leeftijd hier. Ze vertelt dat ze een film heeft gezien met zeemeerminnen, en dat ze het zelf ook wel zou willen zijn, omdat ze niet kan zwemmen (zoals de meeste kinderen hier). Ik leg haar uit dat in films alles kan, maar dat er in het echt geen zeemeerminnen bestaan. ‘Oké’, zegt ze en ze pakt mijn mobieltje. Ik laat haar mijn foto’s zien, ze snapt er niks van: ‘Hoe maken jullie je lippen rood?’ De kinderen op school vroegen ook al wat ik toch met mijn ogen doe om ze blauw te krijgen. Wat een schatjes…

Wie zei er ook alweer dat je in Ghana alleen rijst met kip kon eten? Afgelopen woensdagavond hebben Kelly, Mark en ik daar eens verandering in gebracht. Met heerlijke brownies en pannenkoeken (met chocoladepasta en appelstroop) als resultaat! Helemaal compleet met vanille-ijs en cappuccino: hmmmmm!

Waar ik inmiddels ook al helemaal aan gewend ben, maar toch erg anders is dan in Nederland: de taxi’s, en dan met name de taxichauffeurs. Ik neem hier namelijk iedere dag een taxi naar Ekwamkrom (het volgende dorpje vanuit Swedru, waar de projecten van Meet Kate liggen en de plaats waar Kelly en Mark wonen). Het mooie hiervan is, dat een ritje (van zo’n 5 minuten) nog geen 20 eurocent kost. En het allermooiste is, dat ik het pas drie keer op rij niet heb hoeven betalen, door een aardige taxichauffeur (die me voor de verandering niet ten huwelijk vroeg… ;) ) of meestal door een passagier die net voordat hij uitstapte even doorgaf dat hij voor me betaald had. En nee, dan had ik mijn charmes niet eens in de strijd gegooid! Nou ja, toch handig!

Deze eerste vier weken (die van de ene kant al veel langer, maar toch ook korter lijken) heb ik vandaag en gisteren goed afgesloten met Kelly en Mark in Kokrobite: het strand zo’n anderhalf uur verderop. Onderweg meezingen met de hits (van net voor mijn tijd) van the Backstreet Boys (‘Quit playing games with my heart… my heart… my heart!’) en het laatste kwartiertje op een echte ‘African road’ vol hobbels en gaten, dus we kwamen lekker ‘geshaket’ aan. Vervolgens hebben we heerlijk gerelaxt, spelletjes gespeeld (ik word steeds beter), aan zee een boekje gelezen, overheerlijke echte Italiaanse pizza gegeten en onder het genot van een rood wijntje (ja, ook ik!) leuke gesprekken gehad. Dit alles zorgde voor een echt vakantiegevoel!

Inmiddels heb ik weer wat foto’s gemaakt, het lukt alleen niet altijd goed om ze op deze site te uploaden. Mocht je benieuwd zijn naar meer foto’s, dan kun je altijd even op mijn facebook kijken!

Ik geloof in wat ik zie

Ze bidden en
Ze dansen
Ze geven mij het woord
Ik zeg
Dit is de eerste keer
Dat ik in iets geloof
Ik geloof
En vraag niet wat
Maar ik geloof
In deze dag
Ik geloof
Vraag niet in wie
Maar ik geloof
Wat ik hier zie
Ik geloof in wat ik zie

Stef Bos - Zondag in Soweto

Je kunt het op één hand tellen: mijn jaarlijkse bezoeken aan de kerk in Nederland. Hier in Ghana ben ik nu één keer geweest, maar dat gaan er zeker een stuk meer worden. Hier is de kerk namelijk een feest. Met alles erop en eraan: heerlijke gospelmuziek, enthousiast gedans en wijn voor iedereen (of eigenlijk een vruchtensapje). Ik ben al uitgenodigd om deel te nemen aan het gospelkoor, dus binnenkort zien jullie mij tussen de stevige negerinnen op het podium!

Hoe is het daar? Eindelijk wat zon? Hier regent het vandaag weer voor het eerst, maar het blijft goed warm. Deze week speciaal bezoek bij Meet Kate: onze ambassadeur (en vader van Kelly) Peter R. de Vries komt langs om de projecten een jaar na de opening eens in volle gang te zien. Vandaag al wat filmpjes opgenomen; erg leuk! We komen aankomende dinsdag of woensdag op televisie bij Knevel en van den Brink! Ook heb ik wat mooie beelden van die heerlijkegezichtjes kunnen maken, dus daar kunnen jullie binnenkort ook van meegenieten!

Verder heb ik afgelopen weekend voor het eerst een ritje in de ‘Tro Tro' gemaakt: het meest voorkomende openbare vervoersmiddel hier. Tro Tro's zijn vaak in Europa afgedankte busjes, waar zoveel mogelijk mensen in en op gezet worden, en waar de onderdelen er ieder moment af kunnen vallen. Samen met de rijstijl van de chauffeurs en de slechte wegen hier is dat een hele belevenis!

De koude douche, het eentonige eten, de was doen, het lawaai van trompetten, luidruchtige mensen en kikkers 's nachts, het aangestaard en nageroepen worden op straat... ik begin er al aardig aan te wennen! Tot nu toe kan ik goed zonder de luxe, alleen zou een bruin broodje of een stukje chocoladewel heel erg welkom zijn!

Voor de komende dagen staan de eerste koorrepetitie, het 1-jarig bestaan van het Meet Kate Children's Home en een weekendje Kumasi (een stad ongeveer vijf uur rijden naar het Noorden) met Kelly op het programma. Daar gaan we naar de grootste markt van West-Afrika, dus dat belooft wat!

Wordt vervolgd!

Blij

Don't ever lose your dreams my darling, they keep the juices flowing.. Don't ever lose your guts my love, it's just the wind that's blowing.

Hanna Verboom

´I need an african man, I need a stronger man...' Niet schrikken! Dit zijn de eerste regels van de grootste Ghanese hit op dit moment. Het feit dat ik dit aan het zingen ben, geeft wel aan dat ik hier nu helemaal op mijn plek zit! Het viel me net op, dat ik aan het zingen was, en dat doe ik alleen als ik vrolijk ben en me thuis voel. Dus, het gaat goed!

Ze zag er anders uit dan normaal.Rijkere stoffen, diepere kleuren en een andere blik. Mijn ‘big black mommy' (ja, dat is ze zeker) ging naar een begrafenis. Later die middag liep ik met Najib langs de kerk waar de ceremonie bezig was, en al van ver kon je de geluiden van de trommels en de zingende en dansende mensen horen. Het gaat hier er namelijk heel anders aan toe tijdens begrafenissen dan wij gewend zijn. Arthur Japin schrijft er mooi over in ‘De zwarte met het witte hart': ‘Blij dat de dode zo goed geleefd had, blij dat de dode zijn leven met hen had gedeeld, blij dat hij zijn nieuwe leven begon, blij dat hij werd opgewacht, blij dat hij er later zou zijn om hen op hun beurt op te wachten. Blij, blij, blij.' Ik denk dat ik snel eens op een zondag ga kijken hoe het eraan toe gaat tijdens zo'n gospelmis, het lijkt me erg gaaf om dat eens van dichtbij mee te maken.

Ik ben hier nu iets meer dan een week, en - vooral doordat je de eerste dagen altijd heel veel nieuws ziet en meemaakt - lijkt het al veel langer. Een paar dagen terug had ik voor het eerst even het gevoel van: waarom wilde ik hier ook alweer naartoe? Waarom weg van het vertrouwde, gezellige Brabant, met alle leuke mensen die nu lieve berichtjes sturen? Maar, dit duurde niet lang, toen mijn (normaal zo verlegen) zusje Ama op me af kwam gerend om me een knuffel te geven en mijn haren in te vlechten. Makes my day! Kinderen geven je zoveel energie, ook gisteren en vandaag tijdens de eerste dagen op de school. Drie minuten lopen vanuit mijn huis ligt een erg leuke, kleine ‘private school', waar ik na de vakantie les zal gaan geven. Toen ik vanmorgen voor de tweede keer aankwam, renden er zo'n 30 kinderen op me af: ‘Auntie Myrthe, Auntie Myrthe!' (ze doen in ieder geval hun best om het uit te spreken), en vanaf dan zie je alleen maar een witte arm vol met donkere handjes. Superleuk!

De leraren zijn heel erg aardig, en jong, de meeste zijn vooraan in de twintig. Gaaf om te zien hoe zulke jongen mensen zo goed zijn met kinderen, en hoe Emanuel (de leraar van P4, groep 6, de oudste klas) tegelijkertijd streng, maar ook zo geliefd is. Komende donderdag begint de vakantie, dus deze week doen we alleen maar spelletjes en is er al een hoop gedanst en gevoetbald!

Verder is het heel gezellig met mijn huisgenootje Naa (helaas nog maar voor een paar dagen), een vrijwilligster uit Engeland die oorspronkelijk uit Ghana komt. Heel erg aardige meid, hebben net lekker geknutseld voor haar kids. Ook ben ik nu twee keer in het Meet Kate Childrens Home geweest, gaaf om alles in het echt te zien, en heel leuk met Kelly. Daar zal ik de komende tijd veel te vinden zijn, topplek met alle lieve kinderen en gave projecten.

Bedankt voor alle leuke berichtjes en mailtjes!

X

Eye Paaa!

‘If you talk to a man in a language he understands, that goes to his head. If you talk to him in his language, that goes to his heart.’

Nelson Mandela

Fris gedoucht (het liefste zou je dat hier ieder uur doen) en vanuit mijn nieuwe gastgezin: Maachi! (Goedemorgen!)

Eerst nog even over de laatste dagen van de introductieweek in Accra: we hebben gedrumt, gedanst, gekookt, maar het indrukwekkendste vond ik de citytour donderdagmiddag. Toen zijn we namelijk naar de townships geweest, die ik het beste kan omschrijven als: arm, kleine huisjes, heel veel mensen, zwaaiende kindjes die een highfive willen, kippen en geiten op straat en muziek. Vooral de kindjes maken je helemaal blij, superleuk! Ook zijn we toen naar uitkijkpunten geweest van de stad en van de haven. Heb wat mooie foto's gemaakt! (Hoop dat ik ze zo kan uploaden). Hebben ook wat woordjes Twi (de lokale taal) geleerd, en mensen vinden het erg leuk als je dat uitprobeert op straat. Dat gaat ongeveer zo: 'Oboruni! Ete sen?' 'Hello, Eye Paaa' ('Blanke! Hoe gaat het?' 'Hallo! Dankje, het gaat heel goed!') Dat vinden ze geweldig.

En nu ben ik in Agona Swedru, mijn woonplaats voor de komende maanden! Eigenlijk zouden we gisterochtend om 8.30 uur opgehaald worden, maar dat werd -zoals alle tijden in Ghana - een stuk later. Ik zit nu in een ander gezin dat ze me aanvankelijk verteld hadden, dat is omdat de moeder gisteren niet thuis was, omdat ze ergens anders moest zorgen voor haar zieke vader. Waarschijnlijk komt ze snel terug, en blijf ik hier maar voor twee weken. Maar het bevalt me goed! Het huis is erg groot en mooi, ik heb een fijne kamer en wc en douche voor mezelf, dus ik mag niet klagen! Het gezin bestaat uit een moeder van 55, zoon Najib van 15 (die me heel erg goed helpt met alles) en zusjes Gloria van 16 (die voor het eten zorgt, erg lekker!) en Ama van 11. Ik heb het idee dat ze best veel moeten meehelpen in het huishouden, ze wassen, koken, werken in de tuin enz. Maar dat is misschien ook omdat ze nu weekend hebben en dus niet naar school hoeven. Toen ik Najib vroeg of hij het leuk vond als er vrijwilligers kwamen, zei hij: ‘Yes! Very very very very much.' Dus dat is het leuk!Net hebben we wat foto's gemaakt voor op facebook, want zoals een echte jongen van 15 wil hij daar graag zo stoer en cool mogelijk op staan. Haha, leuk omte merken dat datoveral hetzelfde is!

Mijn eerste avond in Swedru was meteen heel erg gezellig, samenmet Kelly, Mark (die ook sinds januari hier is om voor Meet Kate te werken) en zijn ouders die op bezoek waren. Even lekker Hollandse gezelligheid, blijft leuk!

Maandag eerste werkdag, ben erg benieuwd! Heb veel zin om lekker te gaan werken, dat is tenslotte waar ik voor gekomen ben, en je krijgt zoveel energie van de kinderen!

Liefs uit het warme Ghana,

Myrthe

So glad we made it

´So glad you made it..´ Ik wist niet dat vliegen zo leuk kon zijn! Met de muziek van Kane in mijn oren, had ik mooi de tijd om de mensen om me heen te bekijken. Van de aardige man naast me, tot de superschattige baby links: (als alle baby's zo zullen zijn, belooft dat wat...) overal donkere mensen. Ik zag het al bij de gate: geen twijfel mogelijk, dit moet mijn vliegtuig zijn! Mijn buurman vertelde dat hij in Ghana geboren was en nu in Duitsland werkte, en nu zijn familie en vrienden ging bezoeken. De laatste keer dat hij er was is zes jaar geleden, en dus had hij erg veel zin om terug te gaan. Hij droeg een ‘scooby-doo'-armbandje, waardoor ik hem op het eerste gezicht verdacht van een slechte kledingsmaak, maar die bleek van zijn dochtertje te zijn, die eigenlijk mee zou gaan, maar doordat ze hun vlucht twee weken geleden hebben gemist, moest hij nu alleen gaan. Hij vertelde over Ghana alsof alles ‘just relaxed and slow' was, en gaf me zijn telefoonnummer, want ‘if you ever need help you can call me.' Twee afleveringen Gooische Vrouwen, Greys Anatomy en mijn voorlopig laatste westerse eten verder, zat de vlucht er al weer op.

So glad I made it! Ik ben er. Zolang stond dit op mijn verlanglijstje en heb ik afgeteld, en nu is het dan zo ver. Toen ik het vliegtuig uitstapte rook ik meteen een soort zwoele, zoete geur, die ik nu in het hostel nog steeds ruik. Heel typisch, zeker niet zoals je in Europa of in een grote stad zou verwachten, maar het ruikt lekker! Op het vliegveld merkte ik al meteen hoe ‘relaxed and slow' de Ghanezen zijn, want het duurde bijna een uur voordat ik met mijn koffers naar de pick-up kon. Gelukkig stond deze nog keurig te wachten, en samen met een Duits meisje werd ik naar het hostel gebracht. Doordat het hier om half 7 's avonds al donker is, kon ik nog niet veel zijn, en ben ik lekker gaan slapen.

Maandag vroeg in de morgen was het tijd voor de eerste oriëntatie van SYTO, de partnerorganisatie van Travel Active. Met adviezen als ‘don't say a problem, say a challenge' en informatie over Ghana als ‘there isn't a third World, we are one World' was dit een erg nuttige en interessante dag. Als laatste kregen we nog wat les in de lokale taal ‘Twi', wat we meteen in het praktijk gebracht hebben toen ik met een Duits en Engels meisje wat ging rondlopen. Mensen vinden het erg leuk dat we probeerden hun taal te spreken, en willen graag even met ons spreken. ‘Holland? Oh I like Holland very much! The footballplayer Overmars, he is my favorite.' En zo heeft iedereen wel iets met Nederland en is iedereen je vriend. We leerden meteen lokale gebruiken als een handklap en spelletjes, dus dat is heel erg leuk. En natuurlijk de kinderen, ze zwaaien of lachen verlegen en rennen giechelend weg als je teruglacht. Dat zal in het dorp straks nog wel meer zijn, hier in Accra zijn ze natuurlijk meer gewend aan ´Uboruni´s´ (zo worden blanken genoemd, vooral de kinderen noemen je zo en ze moeten erg lachen als dan ‘Obibini' terugzegt (wat ‘zwarte' betekent, wat ze hier helemaal niet als discriminerend zien).

Vandaag zijn we naar het strand geweest. Vooral lekker om even te relaxen in de zon, en naar wat spelende kinderen te kijken. Ook werd er een videoclip opgenomen (idee, El?!), en verder zijn er veel mensen die iets aan je proberen te verkopen (ik was de enige van de groep die ze allemaal heeft afgewezen, dus ik was niet erg geliefd, haha). Maar het was leuk! Nu even lekker uitrusten in het hostel, best vermoeiende dagen (het lijkt alsof ik hier al veel langer ben dan twee dagen!) en morgen hebben we drum & dance-lessons dus dat wordt leuk!

Ik heb jullie nog veel meer te zeggen, maar dat komt later! Probeer zo ook even wat foto´s op te laden.

XMyrthe (of eigenlijk moet ik zeggen: Ekwea, mijn Ghanese naam (vernoemd naar je geboortedag) de Ghanezen doen hun best, maar vinden ‘Myrthe' erg lastig uit te spreken)

P.S. Bedankt voor alle lieve berichtjes!Mijn nieuwe nummer(waarop ik alleen de bereiken ben in Ghana) is +233 0543337052.

Mis je graag

Want ik mis je zo graag, 't is oké dat je gaat

Want ik mis je zo graag, ´t is oké dat je gaat

Want wanneer ik je mis, weet ik weer hoe goed het is

Dat jij bestaat

- Claudia de Breij -

Afscheid nemen. Ik ben er niet zo goed in. Nu de laatste week is aangebroken, -met afgelopen zaterdag mijn examen-/afscheidsfeest als startpunt - is het tijd voor de laatste afspraken, feestjes en terrasjes. En dat was meteen een heel goed begin: een fijne avond in de tuin, met allemaal lieve vrienden die een heel schattig liedje zongen. Op zo'n avond merk jeweer wat voor lieve vrienden je hebt, en kom je erachter dat je ze toch wel heel erg gaat missen. Maar, zoals het liedje van Claudia de Breij al zegt, dat heeft ook wel weer iets moois! En, er staat wel iets tegenover natuurlijk...!

Nog twee nachtjes slapen, en dan stap ik in het vliegtuig op weg naar Afrika. Klinkt toch wel gek. Geen jaren, maanden of weken meer, maar dagen die op één hand te tellen zijn. Mijn koffer en backpack staan inmiddels al klaar, met daarnaast de stapels kleren, stickers voor de kinderen, cadeautjes voor het gastgezin en een heel leuk boekje vol lieve berichtjes, dat ik jullie zekersteweten niet zal vergeten.

Het volgende berichtje zal vanuit het warmeGhana zijn,tot dan!

We've got some life to bring

Come on along, I know you really want to feel our song
We've got some life to bring
We've got some joy in this thing

Freedom Song - Jason Mraz

Zestien weeskinderen en een druk gastgezin. Dat stond in de mail die ik afgelopen week kreeg met de informatie over mijn project en gastgezin. Toch wel apart om te lezen wat het komende half jaar je woonplaats, gezin en werk zal zijn. 'Gemert' wordt de middelgrote plaats 'Agona Swedru' (klinkt toch een stuk exotischer), 'het Commanderij College' kan vervangen worden door 'Blessed Little Angels' (want zo heet het project waar ik geplaatst ben), en mijn gezin hier wordt uitgebreid: ik zal wonen met moeder Victoria Korkor Ansah,het stelBright en Laurencia Boateng samen met hun dochtertjeVilde van bijna twee,Paa Kwesi Agyin en mijn twaalfjarige broertjeRaymond Ebo Bannor. Gezellig druk lijkt me zo!

De zestien kinderen zijn in de leeftijd van vier tot zestien jaar, en gaan naar een basisschooltje waar ik ook les zal gaan geven. Dit project ligt een kwartiertje rijden van mijn gastgezin, in hetzelfde dorp als waar de projecten van stichting Meet Kate liggen. Dus dat is ideaal te combineren. Want dat is mijn plan: de eerste drie maanden vrijwilligerswerk via Travel Active, en daarnaast aan de slag voor Meet Kate. Wat ik daarna ga doen, weet ik nog niet precies. Misschien bevalt mijn eigen project ook heel goed en verleng ik dat, of ga ik 'full-time' voor Meet Kate aan de slag. En natuurlijk moet er ook gereisd worden. Als je dan toch in Afrika bent... ;)Maar zoals ik al gehoord heb, doen ze in Afrika niet echt aan plannen, dus dat zullen we dan maar zien!

Het begint nu wel echt te worden allemaal! Net geinterviewd voor de krant, morgen de malaria-pillen halen, en dan zijn de meeste voorbereidingen gedaan. Het is in ieder geval heel erg leuk om te merken dat er zoveel enthousiastemensen zijn die me volgen! Nu nog even drie weken flink van het Hollandse leventje genieten, rosébiertjes drinken (zullen ze daar niet hebben vrees ik), lekker lang en warm douchen en vooral leuke dingen doen met lieve vriendinnetjes!

Wordt vervolgd!

77 dagen

Nog 77 nachtjes slapen. Nog zevenenzeventig dagen voor ik met mijn koffer en backpackop Schiphol sta, of -om precies te zijn -voordat ik voor de allereerste keer in slaap val onder de Afrikaanse maan.

Nog 77 dagen waarin ik...

• Mijn visum en mijn laatste prik gahalen
• Tien checklists ga maken zodat ik zeker niks vergeet
• Mijn examens ga maken en als het goed is mijndiploma ga halen
• Barcelona onveilig ga maken met mijn lieve vriendinnetje
• De uitverkoop ga leegshoppen zodat iknooit jurkjes, rokjes enslippers te kort kom
• Heel veel zin heb om dan eindelijk te vertrekken!

Want overprecies 11 weken ga ik het avontuur aan,heb ik afscheid genomen vanlieve mensen hierin Gemert, en ruil ikhet Hollandse leventje in voor het verre, onbekendeAfrika. DeNederlandse plensbuien voor tropische regenbuien als welkome afwisseling voor de warmte, mijn pumps voor sandelen, en mijn gezin hiervoor een Ghanees gastgezin.

Ik kijk ernaar uit om nieuwe mensen en culturen te ontmoeten, omde projecten van Meet Kate in het echt te gaan zien, om aan de slag te gaan en om jullie te laten zien hoe het is.

Let's get it done!

X Myrthe